Μάθημα 1ο

Του Αθανασίου Λιπορδέζη 

Κυρίαρχο θέμα των ημερών της έναρξης σχολικού έτους είναι η ανησυχία για την τοποθέτηση του παιδιού σε Λύκειο ή Γυμνάσιο ή Δημοτικό που δεν θέλουν, σε τμήμα που δεν θέλουν ή ακόμη και καθηγητές που δεν θέλουν. 

Σε πολλές από αυτές έχουν δίκιο οι μαθητές και οι γονείς τους. Εγώ όμως θα καταγράψω αρνητικές θέσεις, οι οποίες είναι βιαστικές, αυθόρμητες και καταλήγουν σε επιθετικές, καταγγελτικές συμπεριφορές που μόνο κακό κάνουν παρά ωφελούν το παιδί.

Η εμπειρία όμως με δίδαξε πως η μη αντίδραση των γονέων σε αυτό το θέμα έφερε πολύ θετικά αποτελέσματα στα παιδιά που το υπέστησαν. Μπορεί για λίγο καιρό να έκλαψαν, να στεναχωρήθηκαν αλλά η απόδοσή τους, επειδή δεν ήταν με τους φίλους τους, ανέβηκε κατακόρυφα. 

 Τέτοιες περιπτώσεις διάβασα σε αρκετές βιογραφίες μεγάλων επιστημόνων. Για αυτό τονίζω τη λέξη αυτοσυγκράτηση. Δείτε το θέμα ήρεμα, προσεκτικά. Εξετάστε τα υπέρ και τα κατά. Μετρήστε τις συνέπειες και πάρτε τις αποφάσεις σας έστω και αν χρειαστεί να στεναχωρήσετε πρόσκαιρα το παιδί σας.

Ένα άλλο το οποίο θα πρότεινα να αποφύγετε, είναι η άμεση κριτική για καθηγητές ή δασκάλους από την πρώτη μέρα του σχολείου.

Η εκπαίδευση είναι εξελικτική διαδικασία. Θέλει χρόνο. Θέλει υπομονή. Σας πληροφορώ ότι έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια πάρα πολλούς γονείς ακόμη και εκπαιδευτικούς για τη βιαστική γνώμη απαξίωσης που έβγαλαν για τον δάσκαλο ή καθηγητή του παιδιού τους. Μάλιστα, κάποιες φορές το παιδί τους αλλεπάλληλα απέρριπτε τους καθηγητές. Είχε πρόβλημα το παιδί τους και αυτοί όχι μόνο δεν ήθελαν να το παραδεχτούν, αλλά τα έριχναν όλα στους δασκάλους.

Τη γνώμη οι γονείς είναι καλό να τη ζητούν από το δάσκαλο ή τον καθηγητή και μετά ψύχραιμα να το συζητούν όλοι μαζί στο σπίτι. Μην αντιδράτε άμεσα εκείνη τη στιγμή. Μόνο ζημιά μπορεί να προκύψει από αυτό.

Κάποτε μία κυρία με τον άντρα της ήρθαν στο φροντιστήριο να γράψουν το παιδί τους. Πριν προλάβω να ρωτήσω κάτι για το παιδί, άρχισαν να μιλούν ασταμάτητα για το πόσο χαρισματικό και έξυπνο είναι το παιδί τους, αλλά δεν το κατάλαβαν οι καθηγητές του με αποτέλεσμα να έχει Μ.Ο.18,4 αντί 20. «Να το βάλετε με αυτούς που είναι πάνω από 19,5». Επιχειρώ να πω και εγώ κάτι αλλά τίποτε. «Θα το βάλετε;» Λέω «Δοκιμαστικά, για να έχω ιδίαν αντίληψη». Όντως, άνθρακας ο θησαυρός. Το παιδί καλό αλλά με την υπερεκτίμηση των γονέων δεν μπόρεσε να βρει τον εαυτό του. Όταν τους το ανακοίνωσα, ακούω και εγώ τα ίδια για τους καθηγητές μου ότι είναι σαν του σχολείου. Το παιδί σήμερα παιδεύεται στη βιοπάλη της καθημερινότητας από δω και από εκεί. Αυτό που ακούω κατά κόρον τα τελευταία χρόνια είναι ότι «Εμείς θέλουμε το παιδί μας να νιώθει καλά», το οποίο δεν είναι πάντα ωφέλιμο. Αυτό το θέμα οφείλουμε εμείς οι δάσκαλοι να το φροντίζουμε. Αλλά όχι όμως για να νιώθει καλά το παιδί, να είναι με την παρέα του σε ένα τμήμα που δεν του ταιριάζει και να κάνουμε «χαβαλέ». Τότε χάσαμε το στόχο.

Μην βάλετε μοναδικό κανόνα το παιδί να νιώθει καλά, γιατί έτσι υπνωτίζετε τις δεξιότητες του. 

ΓΙA ΑΥΤΟ ΣΑΣ ΛΕΩ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΥΠΟΜΟΝΗ, ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣΥΓΚΡΑΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΥΛΩΝΕΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΘΕΜΕΛΙΩΣΕΤΕ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΩΣΤΑ, ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΑ ΜΕ ΩΦΕΛΙΜΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ