Μάθημα 27ο
Σήμερα η υπ’ αριθμών ένα «θανατηφόρος νόσος» της οικογένειας είναι η τοξικότητα της καθημερινότητας.
Αιτίες που την προκαλούν:
Οι αιτίες είναι τα ατελείωτα και αναρίθμητα καθημερινά προβλήματα του έθνους, της κοινωνίας τα οποία καταλήγουν στις οικογένειες και τις περισφίγγουν επιχειρώντας να τις καταπνίξουν.
Όμως έχουμε και εμείς τις ευθύνες μας. Όχι μόνο τα αποδεχθήκαμε, όχι μόνο ζημιωθήκαμε από αυτά, αλλά τα κάναμε και τρόπο ζωής. Έτσι καταλήξαμε σε μία κοινωνία κατευθυνόμενη ενορχηστρωμένη με ενορχηστρωτή τα ΜΜΕ, που μπήκε και στα κινητά μας ώστε να τροφοδοτούμαστε άμεσα και ανά πάσα στιγμή για κάθε τρομοείδηση.
Έχουμε ένα διάλλειμα στη δουλειά να χαλαρώσουμε, να πιούμε ένα καφέ, να ανταλλάξουμε μερικές κουβέντες με κάποιους φίλους ή συνεργάτες και αντ’ αυτού τρώμε μηχανικά το κολατσιό μας, ρουφάμε τον καφέ μας και το βλέμμα μας είναι στο κινητό, που μας πληροφορεί για κάποιο φόνο, βιασμό ή ληστεία μετά φόνου σε ηλικιωμένους. Κάπου – κάπου σηκώνουμε το βλέμμα και λέμε στην παρέα: Πω! Πω! Βρε παιδιά βίασαν και σκότωσαν ανήλικο κοριτσάκι. Ο διπλανός μας απαντάει: Το άλλο με το ζευγαράκι που την σκούντησε στον γκρεμό επειδή μάλωσαν; Συμπληρώνει ένας τρίτος: Τι μου λέτε τώρα εσείς; Εγώ βλέπω θα χάσω λεφτά με την πτώση των μετοχών μου.. Πολύ ωραίο διάλειμμα. Εντελώς τοξικό. Μπορείτε να φανταστείτε την συνέχεια κατά την επιστροφή τους στα σπίτια τους. Μαζεύονται όλοι για φαγητό. Ο πατέρας: Γυναίκα πλήρωσες λογαριασμούς; Τι έγινε με την ΔΕΗ; Έκανες ρύθμιση; Πήγες από την τράπεζα; Τι σου είπαν για το δάνειο; Θα κάνουν 100 δόσεις; Απαντάει η γυναίκα με λεπτομέρειες την περιπέτεια και τα εμπόδια. Ο άντρας: Αύριο θα τον πάρω τηλέφωνο και θα τα πούμε ένα χεράκι. Θα τον κανονίσω εγώ. Η γυναίκα: Εσύ πήρες τηλέφωνο στο φροντιστήριο των παιδιών που σε ζήτησαν; Αμάν! το ξέχασα. Τα παιδιά: Μαμά και από το σχολείο είπε ο διευθυντής να περάσετε. Ο μπαμπάς: Ε! Δεν θα ησυχάσουμε ποτέ! Τι κάνατε πάλι βρε αντάρτες; Όλο από δω και από κει μας τρέχετε. Τα παιδιά: Μαμά αύριο δεν θα μας δεχτούν στο σχολείο αν δεν κάνουμε το τεστ για τον ιό. Ο μπαμπάς: Πάλι μακαρόνια γυναίκα; Αφού έχω δυσανεξία στα ζυμαρικά. Η γυναίκα: Τα παιδιά το ζήτησαν. Συμπληρώστε ότι στη διάρκεια όλων αυτών των συζητήσεων σήκωναν τηλέφωνα, απαντούσαν σε μηνύματα και ακούγονταν επιφωνήματα από αυτά που διάβαζαν στα μηνύματα που έρχονταν σε όλα τα τηλέφωνα, ενώ το μπιμ – μπιμ συντελούσε στον διωγμό της ηρεμίας.
Το βραδινό περιλαμβάνει σχεδιασμό της επόμενης τοξικής μέρας ενώ ταυτόχρονα ακούγονται από την τηλεόραση με λεπτομέρειες όλα τα τραγικά που ήδη είχαν δει στο κινητό τους.
Αυτή φίλοι μου είναι σε γενικές γραμμές η εικόνα "της μολυσμένης οικογένειας" από την τοξικότητα της καθημερινότητας.
ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ; ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;
Υπάρχει λύση φίλοι μου, ειδικά στο κομμάτι που ευθυνόμαστε εμείς και πιστέψτε με δεν είναι μικρό. Ακούστε με.
- Δεν κάνουμε αρνητικές σκέψεις για πράγματα που φοβόμαστε ότι θα συμβούν και δεν τα αναμεταδίδουμε στο στενό οικογενειακό, συγγενικό ή φιλικό περιβάλλον.
- Δεν καλλιεργούμε από μόνοι μας δράματα με υποθέσεις δικές μας για το τι θα γίνει στη δουλειά ή στο σχολείο ή στο φροντιστήριο των παιδιών.
- Επιλέγω να βλέπω ευχάριστες ψυχαγωγικές εκπομπές ή ταινίες.
- Στο κινητό μου εγώ είμαι ο χειριστής του. Δυστυχώς κατέληξε το κινητό να εξουσιάζει σήμερα τον άνθρωπο. Θα βλέπεις ό,τι επιλέγεις. Θα το σηκώνεις όταν μπορείς. Θα το χρησιμοποιείς για τις ανάγκες σου. Μην γίνεσαι αιχμάλωτος του κινητού. Κρατήστε τα οφέλη του. Προφυλαχθείτε από την τοξικότητά του.
- Σε μία εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης με τίτλο "δείτε τη ζωή αλλιώς" παρακολούθησα ανθρώπους που απέβαλαν αυτή την τοξικότητα της καθημερινότητας και είδαν τη ζωή αλλιώς. Κάθε φορά που το βλέπω λέγω: Πραγματικά αυτοί είναι ευτυχισμένοι. Προσέξτε φίλοι μου. Σε όλα όσα είδα είπα εγώ αυτό με τίποτα δεν μπορώ να το κάνω για να αποτοξινωθώ.
ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ή ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΑΛΛΙΩΣ. ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ.
